Volgorde: eerst dit, dan dat

Een computer voert opdrachten één voor één uit, van boven naar beneden. Wie de volgorde begrijpt, begrijpt de helft van programmeren.

Eerst je sokken, dan je schoenen

Kinderen weten allang dat volgorde belangrijk is. Eerst je sokken en dan je schoenen werkt; andersom niet. Eerst het brood en dan het beleg. Bij programmeren geldt precies hetzelfde, alleen is de computer strenger dan wij: hij bedenkt nooit zelf dat je iets waarschijnlijk andersom bedoelde. Staat de pijl naar rechts vóór de pijl omhoog, dan gaat Bo eerst naar rechts, ook als daar een steen ligt.

Waarom dit het begin van alles is

Programmeurs noemen dit sequentie: een reeks opdrachten die in vaste volgorde worden uitgevoerd. Alle andere ideeën bouwen hierop voort. Een herhaling is een stukje volgorde dat je vaker uitvoert. Een keuze bepaalt welk stukje volgorde aan de beurt is. En een algoritme is niets anders dan een volgorde die klopt.

Wat het lastig maakt, is dat je de volgorde van tevoren moet bedenken. Bij het uitvoeren zie je pas of je goed hebt nagedacht. Daarom laat Progio de robot langzaam stap voor stap lopen: kinderen zien precies bij welke stap het misgaat en kunnen daar hun plan aanpassen.

Patronen herkennen

Bij volgorde hoort ook patronen zien: ei, schelp, ei, schelp, en dan? Wie het patroon ziet, weet wat er komt zonder alles uit zijn hoofd te leren. In Bo de dino (prehistorie) zijn er twee levels waarin kinderen een rij plaatjes precies nadoen en een patroon afmaken. Dat lijkt een spelletje, maar het is precies de vaardigheid die je later nodig hebt om te zien dat drie regels code eigenlijk één herhaling zijn.

Zo oefen je het in Progio

De eerste vijf levels van Bo de dino gaan helemaal over volgorde: één stap, rechtdoor, om de hoek, langs stenen en langs eieren. In de Romeinen (blokken) komt daar draaien bij, waardoor "links" afhangt van waar de figuur heen kijkt, en in de teksttijdperken leren kinderen dat een computer regels code van boven naar beneden leest.